O4

OPMERKING 4. ACHTERAF


De discussie is de bouwsteen van onze methode. Elk element in dit project kent zijn start en einde in de discussie. In onze ogen is de discussie een onderzoeksmethode waar één plus één meer is dan twee. Laat dit dan ook een ode zijn aan de discussie. De discussie is een medium op zich, een drager en een producent van kennis, het bindmiddel tussen twee auteurs van één project, een brug over de grens tussen twee beelden. De discussie kent humor, sérieux, frustratie, koppigheid, overdrijven, vergelijken, dwalen, spontaniteit, aha-erlebnissen, doelloosheid, kritiek, compromis, … Haar enige struikelblok, of net haar essentie, is haar efemeer karakter. De discussie vloeit doorheen de tijd, zoals de tijd, vluchtig, zonder te weten waar naartoe en zonder echt te herinneren vanwaar. Het proces van dit project bestaat voor een groot deel uit het vasthouden en uitvoeren van de ideeën ontstaan uit de discussie, een vertalingsoefening die steevast gepaard gaat met fouten, toegevingen en vergissingen.

We moeten vaststellen dat de discussie beperkt bleef tot enkel ons twee. Onze samenwerking mag geen echokamer vormen. Dissonante en diverse stemmen, zowel in bibliografie als in begeleiding, verdienen absoluut meer invloed.

Representatie vormt een gelijkaardige spelregel. Het vergt ons steeds de grootste moeite om onze daden bedachtzaam en vooraf gepland te vatten in een duurzaam en representatief beeld – of dat nu in tekst, poëzie, foto, film of muziek is. Hoe giet je een actie die zelf over beelden gaat in een beeld? Hoe bekritiseer je het beeld in het beeld, door middel van het beeld? Deze moeilijkheid fascineert ons. Omdat we niet kunnen kiezen, willen we niet kiezen.

Acties die enkel het proces zijn van hun representatie proberen we te vermijden, maar misschien zijn we te streng. Een representatieproces dat meer verweven is met de actie zelf, en die bovendien vakkundiger en bedachtzamer wordt uitgevoerd, is de ambitie in de tweede helft van dit project.

De realisatie dat we niet kunnen ontsnappen aan de beschreven beeldobsessie in de maatschappij en het architectuurdiscours, is moeilijk te verteren. Intuïtief blijven we geloven in de pracht van het beeld. Onbewust zien we nog steeds de grafiek voor de inhoud. De blinde hoop in de juiste interpretatie van onze representatie kunnen we niet van ons afschudden. Maar contradictie en zonde is ook interessant.