O5

OPMERKING 5. DANKBARE DUW


On Tuesday, March 23, 2021, 5:11:00 PM GMT+1, Yves Coussement <yves.coussement@yahoo.com> wrote:

Beste _____ & ____,
Eerst en vooral dank om dit experiment te delen.

Ik heb de (intrigerende) geluidsopname beluisterd, en zoals jullie zelf lijken te suggereren is dit meer een test dan een “af” project. Maar het lijkt me dat dit het begin kan vormen voor een “take 2”.

De geluidsopname lijkt me ook meer het statuut te hebben van een secundaire getuigenis. Ik mis wat primair documentatiemateriaal. Het zweemt misschien nu iets te veel in een iets te confuus “iets”. Als iets niet kan of wil genuanceerd worden, is dit meestal signaal van iets dat nog niet voldragen is. Maar dit weten jullie allemaal zelf wel. Alleen, ik begin wat op mijn honger te zitten. Ik ben benieuwd naar wat materiaal dat wat meer gewicht begint te krijgen.

Jullie muurproject deed me denken aan een videowerk van een zekere Lin Yilin (“Safely Maneuvrig Across Linhe Road” uit 1995). Ziehier een fragment: Lin Yilin, Safely Maneuvering Across Lin He Road, 1995 Born in 1964 in Guangzhou, Guangdong Province, China, Lin Yilin studied sculpture as an undergraduate at the Guangzhou Academy of Fine Arts, graduating in 1987. Lin pursues a multifaceted practice rooted in site-specific performance. Drawing from shifting socioeconomic conditions, the fluctuating political landscape, and experiences of cultural displacement, he reimagines the relations between the self, community, and surrounding urban and rural environments in a globalized context.
Lin’s involvement in the Guangzhou-based Big Tail Elephant Working Group (formed in 1990) was pivotal in shaping his responses to and interventions in the catalytic urban development of Southern China. Throughout the 1990s, a decade of rapid economic growth in China, Lin made a series of works using bricks under the rubric of “social construction.” His most well-known work from this period is Safely Maneuvering across Linhe Road (1995), for which the artist moved a stack of concrete blocks one by one across a busy street in a newly developed zone in Guangzhou. Also documented in a video, this 90-minute action performed time and labor as commodities in a globalized, neoliberal capitalist world.

(bron: guggenheim.org)

Hou me zeker op de hoogte van verdere activiteiten.

Best,

Yves.


On Monday, March 22, 2021, 4:16:54 PM GMT+1, ____ ___ ________ <____.___________@ugent.be> wrote:

Dag Yves,

Bij deze sturen we het gevolg van onze eerste interventie door.
Op de nacht van 14 naar 15 maart gingen we naar buiten.
We voerden zonder een woord te wisselen een bepaalde handeling uit tot het resultaat van die handeling faalde.

We namen één voor één een stoepsteen van een achtergelaten stapel en bouwden op de parking van de kinepolis (die zich een 300tal meter verder bevond) een stenen billboard. Een ding dat tegelijk grens en beeld zou zijn. De afmetingen van dit billboard gestolen van de billboards die daar nu staan.

We moesten bouwen, buiten zijn en ons lichaam voelen. Vanuit die gedachte wandelden we en stapelden we totdat we op een limiet zouden botsen. Er waren drie opties: aangehouden worden door de politie, het bouwsel is af of het bouwsel valt om. Na drie uur gebeurde het laatste.

We namen het hele gebeuren op aan de bron van de stenenstapel. Na ongeveer een uur botste het opnametoestel echter op de limieten van haar geheugen, iets wat we naderhand pas te weten kwamen. Er was ook een helse regenbui maar gelukkig hebben wij en het toestel dat overleefd.

U kan de audio opname beluisteren en downloaden op https://j-ve.eu/grens-beeld onder interventie 1 en kan daar ook enkele foto’s terugvinden. We denken zelf dat er nog wat aan de opname gesleuteld kan worden* maar willen ze graag al meegeven.

Warme groeten,
_____ & ____,

*doordat het een beeld is van de interventie kunnen er verschillende versies uitgedacht worden of kan de opname die nu wel erg saai is (wat eigenlijk wel een goede representatie is van de interventie zelf) wat gelaagder worden.

PS rond minuut 10 ontdekt u hoe spannend het soms was.


On Saturday, March 13, 2021, 7:56:00 PM GMT+1, ____ ___ ________ <____.___________@ugent.be> wrote:

Dag Yves,

De boodschap is helder overgekomen!
We hebben wat gesleuteld aan jouw voorstel omdat we onze eigen nood of urgentie er graag inbrengen en dat onze crisis op dit moment eerder ligt in de beperking van de lichaamelijke vrijheid dan die van onze stem.
We brengen de actie morgen in uitvoering en sturen een geluidsopname door want we zien dat wel werken. We laten u dus nog even in spanning over wat we precies zullen doen.

Warme groeten,

_____ & ____,


On Tuesday, March 9, 2021, 5:48:00 PM GMT+1, Yves Coussement <yves.coussement@yahoo.com> wrote:

Bij het herlezen van de mail die ik jullie daarnet heb verzonden, ben ik er mij van bewust dat ik niet geslaagd ben in het gebald overdragen van de vitaliteit en urgentie van de situatie die ik voor ogen heb. Er is verlies en vertraging opgetreden. Als er “roep” wordt geschreven in het Nederlands klinkt dat haast zo sullig dat ik er van in slaap val, terwijl dat natuurlijk het tegendeel bedoeld wordt. Ik hoop dat met mijn Franse explicatie de dingen toch wat duidelijker zijn geworden. Desalniettemin denk ik dat er manieren kunnen worden gevonden om, vetrekkende van mijn voorstel, tot andere situaties te komen die even urgent zijn. Ik hoor het graag van jullie.

Groet,
Yves.


On Tuesday, March 9, 2021, 1:31:14 PM GMT+1, Yves Coussement <yves.coussement@yahoo.com> wrote:

Beste _____ & ____,

Gisteren is er een idee voor een “situatie” bij mij binnengevallen die misschien wel een link kan hebben met jullie thesisproject.

Het betreft een geluidswerk. De situatie gaat als volgt: “Twee personen wandelen ’s nachts individueel in een stad. Individueel, maar niet zo ver van elkaar verwijderd. Als persoon 1 “roept”, wordt die (al of niet) beantwoord door een “roep” van persoon 2. Er wordt verder gewandeld (er wordt een plan gevolgd). Persoon 2 slaat een kreet en wordt (al of niet) beantwoord door persoon 1. Dit wordt verschillende malen herhaald. Achteraf wordt de geluidsopname geanalyseerd en gemonteerd tot een geluidswerk van om en bij “1u” dat ’s nachts op Radio Plato tijdens de Jokerweek zal worden afgespeeld.

Waarom een “roep” (kreet)? De Franse woorden “Critique” en “Crisis” hebben een link met het woord “Cri”. Dit gelinkt met de idee van “publieke ruimte” anno 2021 in tijden van noodsituaties kan misschien een manier zijn om jullie thesis op “performance-vlak” (al zwembad tussen werk en leven) van de grond te krijgen. Er is wel één vereiste om dit project te doen slagen: de kreet (LE CRI) moet echt zijn. “Le cri” heeft eveneens geen link met de taal, maar gaat de taal vooraf. Het is abstract en vindt als “dialoog” een resonantie (of niet) in de “publieke” ruimte.

Wat denken jullie?

Groet,

Yves Coussement.