sleutel

SLEUTEL

GRENS en BEELD


Twee termen spannen een veld op waarbinnen we in woord, daad en beeld onze eigen noodzaak funderen, uitvoeren en voorstellen.

Volgens ons, omvat de essentie van de kunst en de architectuur respectievelijk beelden projecteren van en grenzen maken in de wereld. Deze persoonlijke definiëring resulteert in de titel ‘Grens en Beeld’, een anekdotische start voor een tweejarig onderzoek. Meteen wordt duidelijk hoe de twee begrippen een oneindige reeks betekenissen en verbanden oproepen.
Wij gaan op zoek naar waar grens en beeld samenkomen en interageren, waar ze de twee gezichten van Janus lijken.

Deze proef is een deelname aan hun eeuwige dans.

Deze website bevat het product/spoor/presentatie – duidt aan wat past – van eerste jaar onderzoek, onderverdeeld in argumenten, interventies, pamfletten en opmerkingen. Het medium laat ons toe het project tegelijk te presenteren zonder het te laten stollen.
Deze tekst heet ‘de sleutel’, een optionele duiding van de vragen en ambities die deze proef bij ons oproepen.


Fundamenteel voor ons proces is de volgende vraag: waartoe dienen een bachelor- en masterproef?
Hoe verhoudt de proef zich tot zijn auteurs, tot de universiteit en tot de samenleving?
Hoe persoonlijk kan en mag de proef zijn?
Waar ligt de balans tussen opleiding en onderzoek, tussen bijleren en teruggeven?

We want to play jazz for you.

Het lukt ons niet om te geloven in een juiste en algemeen aanvaarde methodiek die een zekere en universele kennis zou produceren.
In plaats van eerst te weten en dan te doen, willen wij weten dankzij het doen. We willen weten tijdens het doen, niet ervoor, niet erna.
Zekerheid is onmogelijk. Proberen, zoeken, spelen en falen zijn dat wel.

Dit is een verzet tegen de vermarkting van het onderwijs[1] Sam Lanckriet, ‘De Bologna Verklaring en de vermarkting van het architectuuronderwijs’, in AA’ – sectie onderwijs (De Loeiende Koe, 2020)., tegen de efficiëntie en bruikbaarheid van een academisch onderzoek, tegen het ‘klaarstomen voor de arbeidsmarkt’. Dit wil echter niet zeggen dat elk onderzoek onmogelijk is.

We willen niet leren onderzoeken, maar we willen onderzoek inzetten in ons leren. Het onderzoek omvat wat we willen leren.

Deze proef is een verdieping, legitimatie en expressie van een persoonlijke en gevoelsmatige kennis.

Een prille, onderhuidse noodzaak die we tijdens deze proef kunnen blootgeleggen, onderzoeken en uitvoeren.

De drijfveer voor dit project lag in eerste plaats binnenin onszelf, binnenin onze noodzaak, maar dat is hopelijk niet zijn enige mogelijke lezing.
Het kader waarin we dit project ontwerpen, een academische bachelorproef, is bijvoorbeeld een andere mogelijke lezing.
Een uitnodiging tot subversiviteit tegen strikt academisch onderzoek is er nog één.
Het online ‘publiceren’ van dit werk, de willekeurige hiërarchie en de mysterieuze interne structuur zijn een uitnodiging tot een diversiteit aan interpretaties – de onderzoeksresultaten zo u wilt.

Resultaten die wij niet in de hand hebben en niet in de hand willen hebben. [2] Marcel Duchamp, ‘The Creative Act’, in The essential writings of Marcel Duchamp, onder redactie van Michel Sanouillet en Elmer Peterson (New York: Da Capo, 1973), 138–40.

Uiteindelijk weet ook u dat wat ik wil dat u ziet net onzichtbaar is. Maak er maar wat van.


1. Sam Lanckriet, ‘De Bologna Verklaring en de vermarkting van het architectuuronderwijs’, in AA’ – sectie onderwijs (De Loeiende Koe, 2020).

2. Marcel Duchamp, ‘The Creative Act’, in The essential writings of Marcel Duchamp, onder redactie van Michel Sanouillet en Elmer Peterson (New York: Da Capo, 1973), 138–40.